Felieton: Śmierdzące buty zawsze będą w cenie

 

No i okazało, że Katarzyna Zdziebło za dużo przeszła, aby w Budapeszcie dochodzić do mety. Kontuzje, choroby, niekompatybilność z Robertem Korzeniowskim tak ją wyczerpały, że w jej chodzie było za mało... chodu. Sędziowie obsypywali Polkę ostrzeżeniami i dwukrotnie zdejmowali z trasy. Ktoś napisał, że mielczance przeszkodziły problemy mentalne. Ciekawe. Rok temu była twarda niczym Stasia Bozowska, łączyła studia, staż w szpitalu z zawodowym treningiem, machnęła dwa medale na mistrzostwach świata, złamane żebro nie przeszkodziło jej zdobyć srebra na Euro, a dziś jest krucha mentalnie? Jakoś tego nie kupuję. Po prostu, technika u pani Katarzyny była, ale się zmyła. Bywa. Nie wierzę, że siadła jej psyche, padło mentalne zasilanie. Z tym zjawiskiem to miało do czynienia parunastu chłopa w II połowie meczu w Kiszyniowie...

 

*** 

Piłkarze Stali Rzeszów poprosili, bym na konferencjach prasowych nie zadawał trenerowi pytań nie związanych z boiskiem, bo rodzi to w sieci ironiczne komentarze na ich temat. Czyli co? Trener wspomina, jak to za młodu w Krakowie interesowała go nie tylko kultura gry Wisły, ale też popisy teatralne Jerzego Stuhra czy Andrzeja Grabowskiego, a ktoś z tego produkuje amunicję do szydery? Może nie ma się czemu dziwić. W końcu spece od wizerunku zaklinają (podobno) polityków, by w trakcie kampanii wyborczej nie przyszło im do głowy stawać przed kamerami z książką pod pachą. Jeśli to prawdziwe, to smutne. Ale nie nowe. Sto lat temu oglądałem tak zwany program rolniczy w TVP. Młoda, ładna gospodyni mówi, że, owszem, hoduje, uprawia, jednak znajduje też czas na kino, książkę, naukę angielskiego. Pan redaktor kiwa głową, ale w końcu pęka, przerywa kobiecie w pół słowa i odpala pytanie dnia: „A ile kwintali zboża zebrała pani z hektara w tym roku?”.

 

***

Obyczajów w sieci i nie tylko ciąg dalszy. Oto „odleciał” nam Ireneusz Pietrzykowski. Ledwie wygrał pierwszy mecz w sezonie, a już wszedł w rolę belfra i począł nauczać. – Drużyna potrzebuje wsparcia, a nie napier...ania – grzmiał dosadnie po 5:2 nad Chojniczanką. Wygląda, że trener „Stalówki” z deka oczadział, skoro podnosi rękę na narodową dyscyplinę Polaków. Toć nie nasza kochana, kopana nią jest. Prawdziwa namiętność nad Wisłą to rzeczona napier...anka, a też podp...anka”, dopier...anka, przypier...anka. W erze internetu może liczyć na bezkarność, więc kusi, nęci, wciąga ludożerkę. Trener „hutników” woła o wewnętrzne przemiany, ale to rozczulający romantyzm. Prędzej nad Wisłą ucichnie jazgot kosiarek niż hejt w internecie. Przejście od napier...ania do wspierania byłoby w życiu każdego przewrotem iście kopernikańskim, historią nieomal na miarę życia pana Andrzeja Kmicica. Ludzie, owszem, chcą zmian, ale niekoniecznie w sobie. Zmiana to wyzwanie, wysiłek, stres. Na co to komu Kazimierz Przerwa-Tetmajer ujął rzecz następująco:

„My o jedno tylko szlemy
Modły k’niebu z naszej chaty
By nam buty mogły śmierdzieć
Jak śmierdziały przed stu laty”.

 

***

W weekend planuję krótki wypad do „kraju lat dziecinnych”. W Przemyślu mam zamiar zapodziać się „W malinowym chruśniaku” na działce mamy, czyli w miejsce, gdzie...

 

 

Jeśli ktoś wzdraga się od poezji, wyjaśniam, że na maliny jadę w piątek, dzięki temu nie dotrę na konfę Stali Rzeszów, nie zadam Markowi Zubowi niestosownego pytania, nie powstanie pożywka dla bezdusznych kpiarzy, nie ucierpi mental biało-niebieskiej armady, tym samym Chrobry Głogów przegra na Hetmańskiej i sieciowa nap...anka straci na sile. Może nawet na dłuższą chwilę...