Michał Żebrakowski o grze w Lechii Gdańsk: "Takich propozycji się nie odrzuca"

Michał Żebrakowski przeszedł do Lechii Gdańsk ze Stali Rzeszów.

- Mam nadzieję, że bramka strzelona Resovii pomoże mi w szybszym debiucie w ekstraklasie – mówi 18-letni Michał Żebrakowski, napastnik Lechii Gdańsk. Wychowanek Stali Rzeszów zapewnił gościom z Trójmiasta zwycięstwo w meczu rozegranym z okazji 110-lecia Resovii.

- Taki gol musiał wyjątkowo smakować...

- Racja! Istotniejsze, że była to moja premierowa bramka w pierwszej drużynie Lechii. Na treningach daję z siebie wszystko i czekam z utęsknieniem na debiut w ekstraklasie. Jest nowy szkoleniowiec (Niemiec Thomas von Heesen – przyp. red.), każdy zawodnik ma czystą kartę do zapisania. Zobaczymy jak będzie.

- Ciężko się było przestawić z trzeciej ligi na ekstraklasę?

- To przepaść. Weźmy tylko intensywność zajęć. Trenujemy dwa razy dziennie z przerwą na obiad i odpoczynek. Wracam do domu tak zmęczony, że od razu kładę się spać.

- Czyli nocne życie w Trójmieście odpada?

- A co to jest nocne życie? (śmiech). Dobrze, że przyjechałem do Gdańska w wakacje. Trenowaliśmy wtedy raz dziennie, więc byłem na plaży i zwiedziłem starówkę.

- W szatni Lechii roi się od głośnych nazwisk. Z kim pan koleguje?

- Trzymam się z młodymi: Adamem Chrzanowskim, Przemkiem Macierzyńskim i Adamem Buksą. Z tymi, którzy noszą wodę starszyźnie (śmiech).

- Długo pan nie grał z powodu urazu. Teraz ze zdrowiem wszystko w porządku?

- Kontuzji nabawiłem się podczas towarzyskiego meczu z Hannoverem, jeszcze w lipcu. Ale już o niej zapomniałem.

- Ktoś w Stali opowiadał mi, że gdy pojawiła się oferta z Lechii, pana ojciec i pan nie chcieliście słyszeć o pozostaniu w Rzeszowie.

- Zaskoczył mnie pan. Nie przypominam sobie bowiem żadnych rozmów z działaczami Stali o przedłużeniu kontraktu. A Lechia? Cóż, takiej propozycji raczej się nie odrzuca. To dla mnie wielka szansa. Okazało się, że Marek Jóźwiak (dyrektor skautingu i menadżer klubu – red.) obserwował nasze mecze. Początek był trudny, tęskniłem za rodziną i znajomymi, ale teraz czuję się nad morzem jak w domu.